แม้การสอนคนตาบอดใช้สมาร์ทโฟนอาจดูเป็นเรื่องใหม่ที่กลุ่มคนตาบอดพยายามผลักดัน แต่อย่างไรก็ดี โครงการสอนคนบอดนี้ไม่ได้เป็นเรื่องใหม่เสียทีเดียว เพราะสมัยก่อนการสอนคนตาบอดใช้สมาร์ทโฟนนั้นถือเป็นโครงการที่ต้องขอทุน รอเวลา รวบรวมคนและจัดอบรมในโรงแรม ซึ่งอาจทำให้คนตาบอดต้องใช้เวลานานหลายเดือน
เมื่อวันที่ 11 เมษายน 2568 Thisable.me จัดไลฟ์เสวนาเรื่อง “เมื่อคนพิการทางร่างกายเผชิญแผ่นดินไหว” เพื่อพูดคุยและแลกเปลี่ยนประสบการณ์จริงจากคนพิการทางการเคลื่อนไหวที่หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อวันที่ 28 มีนาคมที่ผ่านมา โดยมีผู้ร่วมเสวนา 3 คนได้แก่ อานันท์ ฉันทันต์ (เล็ก), กมลวรรณ กระถิน
ปัจจุบันพอพูดถึงการใช้งานสมาร์ทโฟน เชื่อว่าหลายคนใช้งานเป็น หรือแม้เปลี่ยนรุ่น เปลี่ยนยี่ห้อก็อาจใช้เวลาไม่นานในการปรับตัวให้ชิน แต่ไม่ใ่ช่สำหรับคนตาบอดที่การเข้ามาของสมาร์ทโฟนและแอปพลิเคชันต่างๆ อาจทำให้พวกเขาปรับตัวและใช้งานไม่ได้
หากได้มีโอกาสอ่านคอลัมน์ Mental Life by Chanisara ก็จะพบหลากหลายเรื่องราวที่น่าสนใจไม่ว่าจะเป็น เรื่องราวทางสุขภาพจิต มุมมองชีวิตต่อวันที่แย่ จนไปถึงการดื่มน้ำที่จะปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของผู้คนได้ใน 1 วัน แต่คงมีน้อยคนที่จะรู้ว่าคอลัมน์ดีๆ นี้บโซเชียลมีเดียของแสนสิริ เกิดขึ้นโดย แบมแบม -
จากกรณีสิบตำรวจเอก ธนวรรฒน์ ปัญญาเลิศศรัทธา ตำแหน่งผู้บังคับหมู่ งานสืบสวน สภ.บ้านบึง จังหวัดชลบุรี สอบผ่านเกณฑ์การคัดเลือกเป็นนายตำรวจชั้นสัญญาบัตร ได้คะแนนถึง 91 คะแนน จากคะแนนเต็ม 100 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ที่ 87 คะแนน
ปัญหาหนึ่งที่คนพิการหลายคนเจอคือเมื่อซื้อหรือได้รับวีลแชร์ อุปกรณ์ความพิการ หรือเครื่องช่วยความพิการต่างๆแล้ว หลังจากใช้งานไปสักพัก อุปกรณ์เหล่านั้นก็ชำรุดหรือเสื่อมสลายไปตามเวลา อย่างไรก็ดี ถ้าหากอุปกรณ์ต่างๆ ได้รับการซ่อมแซมก็อาจกลับมาใช้งานได้อย่างปกติไปอีกหลายปี แต่ปัญหาหลักในเรื่อง
22 ก.พ.2568 Thisable.me, ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ พุทธมณฑล, Thisable.me, ประชาไทและโก๋แก่ จัดงานเสวนาเสรีภาพหรือเสรีพร่อง ภายใต้หัวข้อ ‘เสียวนาตอน ทำยังไงให้คุกคาม’ ชวนพูดคุยเกี่ยวกับประสบการณ์การถูกคุกคามในรูปแบบต่างๆ ที่คนพิการเจอทั้งในโลกออนไลน์และออฟไลน์ โดยมีผู้ร่วมเสว
“สังคมทำเช่นนี้กับคนตาบอดอยู่ตลอดเวลาคือ คนไม่รู้หรอกว่าทำอะไรได้หรือไม่ เขาพยายามจะหายใจแทนเรา คือเขาจะมาบอกเราว่าอันนี้มันปลอดภัย ซึ่งจริงๆ แล้วเขาจะรู้ได้ไงว่าปลอดภัยจริงหรือเปล่าสำหรับตัวคนตาบอด”
ทำไมคนพิการทางจิตไม่ค่อยใส่ใจสุขภาพกาย? อาจเพราะความพิการทางจิตเคยเป็นความเจ็บป่วยที่คนต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้ จนรู้สึกว่าการสนใจเรื่องสุขภาพกายเพิ่มอีกเรื่อง เป็นเรื่องที่ยากลำบาก จนทำให้คนพิการทางจิตหลายคนเข้าไม่ถึงและไม่มีความรู้เรื่องการดูแลสุขภาพของตัวเอง
“คนที่มีความพิการพอต้องออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านไป ก็ไม่ถูกเตรียมความพร้อมว่า คุณต้องดูแลตัวเองในเรื่องสุขภาพอย่างไร เพราะทุกคนโฟกัสแค่ว่าคุณกลับบ้านต้องไม่เป็นแผลกดทับ ต้องขาไม่เกร็ง เรื่องอื่นๆ พูดถึงน้อยมาก”