ถ้าวันหนึ่งคุณไม่สามารถอาบน้ำ แต่งตัว ออกจากบ้าน หรือเดินทางไปทำงานได้ด้วยตัวเอง คุณอยากให้คนอื่นสงสาร หรืออยากมีผู้ช่วยที่ทำให้คุณยังคงใช้ชีวิตและตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง
จ่าสิบตำรวจ วรวิทย์ ณะรัตตะ อดีตเจ้าหน้าที่หน่วยเก็บกู้และทำลายวัตถุระเบิด (EOD) สังกัดตำรวจภูธรจังหวัดนราธิวาส ประสบเหตุจากการปฏิบัติหน้าที่เหยียบกับระเบิด ณ อำเภอสุคิริน เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2567 ส่งผลให้สูญเสียขาทั้งสองข้างและต้องเข้ารับการผ่าตัดรวม 14 ครั้ง
“เป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรง แล้วลุกยืนพอได้ไหม” คำถามที่ต้องการให้พิสูจน์ศักยภาพที่ยังเหลืออยู่ เป็นคำถามที่คนพิการหลายคนอาจจะเคยเจอในบริบทที่แตกต่างกันออกไป และสำหรับปิงปิง คำถามเหล่านี้เป็นคำถามที่เธอเจอมาตลอดในฐานะของคนพิการที่เป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรง
เมื่อพูดถึงสันติภาพ อาจนึกถึงการมีส่วนร่วมของคนหลายกลุ่ม แต่เมื่อพูดถึงผู้หญิงพิการ เราอาจไม่ค่อยเห็นพวกเธอมากนัก ทำไมผู้หญิงพิการถึงไม่ค่อยถูกฉายให้เห็น และขับเคลื่อนเสมือนเป็นคลื่นใต้น้ำ
"ทนายเคน" ศุภวิชญ์ จันทร์เสถียร นักกฎหมายนั่งวีลแชร์ผู้เติบโตจากครอบครัวชาวสวนยางและต่อสู้จนจบเนติบัณฑิตแต่กลับถูกปฏิเสธสิทธิสอบผู้พิพากษาด้วยข้อจำกัดทางร่างกาย ประสบการณ์ที่ถูกโครงสร้างสังคมปิดกั้นผลักดันให้เขาผันตัวเข้าสู่การเมืองกับ "พรรคกล้าธรรม" ในฐานะผู้สมัคร ส.ส.
ทันทีที่ปรากฏชื่อ ปทิตตา ไชยปาน เป็นผู้สมัครปาร์ตี้ลิสต์ ลำดับ 48 พรรคประชาธิปัตย์ หลายคนก็ต้องแปลกใจเพราะนี่คือชื่อของอดีตอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และงานภาคประชาสังคมด้านคนพิการในหลายๆ เรื่อง วันนี้เธอเปลี่ยนบทบาทจากเวทีการเรียนการสอนสู่เวทีนโยบายในรัฐสภา
ในวันที่ 3 ธันวาคมของทุกปีเป็นวันที่สหประชาชาติกำหนดให้เป็น “วันคนพิการสากล” เพื่อมุ่งส่งเสริมให้สังคมเข้าใจปัญหาความพิการ สนับสนุนสิทธิและผลักดันความเป็นอยู่ที่ดีของคนพิการ ซึ่งในปีนี้สถานเอกอัครราชทูตอังกฤษประจำประเทศไทยได้จัดกิจกรรม “Ambassador for a Day” เพื่อเปิดโอกาสให้ตัวแทนนักเร
หลังณัฐนนท์ บุญสม นักศึกษาพิการทางการได้ยิน คณะนิติศาสตร์ ม.รามคำแหง ได้ยื่นหนังสือถึงอธิการบดีเมื่อวันที่ 18 ก.ย.
ด้วยชื่อโรคหายาก หลายคนคงคิดว่าเป็นโรคที่มีโอกาสเจอได้น้อยมาก หรืออาจไม่เจอเลยในช่วงชีวิตนี้ แต่กับหลายครอบครัว โรคหายากกลับใกล้ตัวกว่าที่คิด
ตลอดช่วงการเผชิญหน้ากับความขัดแย้งและการผลัดถิ่นในพื้นที่ชายแดนของประเทศไทย คนพิการและผู้ป่วยติดเตียงหลายคนเจอกับความท้าทาย ไม่ว่าจะเป็นการขาดแคลนสิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมาะสมในศูนย์พักพิง และปัญหาในการประสานงานระหว่างหน่วยงานรัฐกับองค์กรภาคประชาสังคมในช่วงวิกฤต