มนุษย์ยุค 90’s ยังจำหนังพวกนี้ได้มั๊ย “สมศรี 422 อาร์” “สะแด่วแห้ว” “จะใหญ่จะย่อก็พ่อเรา” “รองต๊ะแล่บแปล๊บ” “วิ่งหน้าตั้งก็ยังรักเธอ” “บุญชู6” “บ้านผีปอบ7” ไม่ได้จะดักแก่ แค่อยากจะชวนคิดถึงหนังอีกเรื่องอย่าง “ผู้ชายชื่อต้น ผู้หญิงชื่อนุช” ที่ออกฉายในปี 2535 เหมือนกันกับเรื่องอื่นๆ ทั้งหมด ออกฉายในเดือนมิถุนายน หลังเหตุการณ์พฤษภา’ 35 ไม่นาน ถ้ายังจำกันได้
"ริชาร์ด" ผู้สืบสายเลือดแห่งตระกูลยอร์กและได้รับยศถาบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งกลอสเตอร์ผู้มีรูปร่างเล็กแกร็น หลังปูด เกิดและอยู่ในยุคสมัยที่อยู่เย็นเป็นสุขแต่เขากลับไม่มีรูปโฉมงดงามเพื่อจะได้เป็นคนรักของใครสุนัขข้างทางยังเห่าไล่หลังตามเงาเขาไม่อาจหาความยินดีในการใช้เวลาให้ผ่านไปได้อย่างสงบสุขเมื่อไม่อาจเป็นคนรักได้ เขาจึงเลือกที่จะเป็น 'คนร้าย' เสียแทน
บางทีศาสนาก็ไม่ได้ทำให้คนเรารู้สึกดีกับชีวิตตัวเองเสมอไป ฟังพระเทศนาสั่งสอนอาจยิ่งรู้สึกว่าชีวิตที่มีอยู่มันไม่มีคุณค่าหรือศักดิ์ศรีในตัวมันเองเอาเสียเลย แต่เราก็ยังเดินเข้าหาศาสนาเพียงเพื่อให้แน่ใจว่าชาติหน้าจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ สมบูรณ์ยิ่งกว่านี้
ในโลกของหนังโป๊อันกว้างใหญ่ไพศาล เคยคิดกันหรือไม่ว่า มีหนังโป๊ของคนพิการหรือเปล่า หนังนั้นจะมีนักแสดงเป็นคนที่มีแขนขาร่างกายสมบูรณ์หรือเป็นคนพิการที่มาแสดงกันนะ มาสิ ไปทำความรู้จักด้วยกัน
บทความชิ้นที่ 2 จากคอลัมน์ "เราคือเพื่อนกัน" โดยขวัญชาย ดำรงค์ขวัญ เล่าถึงประสบการณ์เมื่อได้ก้าวเข้าสู่โลกของ 'คนตาบอด' จากการเข้าชมนิทรรศการ Dialogue in the Dark ที่ที่ความมืดสนิททำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของคนตาบอดได้อย่างคมชัด"ตราบที่มนุษย์ยังต้องใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่มีใครเลี่ยงความแตกต่างได้ เมื่อเลี่ยงไม่ได้ ถ้าคุณไม่ปรารถนาที่จะผลักไสใครออกไป สิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง คือการค่อยๆ เรียนรู้กันและกัน "
เมื่อเพื่อนเจอกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดอย่างการพบว่า ลูกของตัวเองมีภาวะดาวน์ซินโดรม ในฐานะ "เพื่อน" แม้จะไม่มีความรู้ที่จะแนะนำ แต่การรับฟังก็ถือเป็นการกระทำที่ยิ่งใหญ่ “มึงมีอะไรแวะมาคุยกับกูได้ทุกเมื่อ”
