คอลัมน์

งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข คำนี้คงไม่ไกลเกินจริง เพราะในสังคมปัจจุบันเงินนำมาซึ่งสิ่งที่ต้องการ ที่อยู่ อาหารและความสุขแม้ไม่ใช่ทุกอย่างที่เงินสามารถซื้อได้ แต่การไม่มีเงินและไม่มีงานก็อาจทำให้ชีวิตติดขัดและไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ

เท้าความจากที่เคยเล่าไปก่อนหน้านี้แบบไวๆ หลายคนที่เป็น ADHD หรือที่ในไทยเรียกว่า โรคสมาธิสั้น อาจมีอาการที่ไม่ตรงกับภาพจำของหลายคน บางคนอาจลืมของหรือทำของหายเป็นประจำ แอบวาดรูปในห้องเรียน ผลัดวันประกันพรุ่ง หรือจดจ่อกับสิ่งที่ชอบมากจนเกินไป พอฟังแบบไวๆ แล้วก็อาจจะเริ่มตั้งคำถามว่า แบบนี

อย่างที่ทุกคนรู้จักเราจากตอนที่ 1 แล้ว (อ่านที่นี่) ว่าเราเป็น ADHD ซึ่งอาจมีอาการไม่สอดคล้องกับภาพจำโรคสมาธิสั้นที่คนเคยเข้าใจ เช่น ผลการเรียนไม่ดี ก่อกวนชั้นเรียน อยู่ไม่นิ่ง จดจ่อไม่ได้ กระทั่งเรามาตรวจเจอตอนเรียนต่อที่ประเทศอังกฤ

หลายคนคงเคยได้ยินศิลปะคินสึงิ (Kintsugi) หรือศิลปะที่ว่าด้วยการประกอบถ้วยแตกขึ้นมาใหม่ด้วยทองคำ แท้ที่จริงแล้ว ถ้วยที่ครั้งหนึ่งเคยแตก อาจกลายเป็นถ้วยใบใหม่ที่งดงามกว่าเดิม แม้จะมีรอยร้าวก็ตาม เช่นเดียวกับเธอ ผู้ขอใช้ชื่อว่า “ปลายรุ้ง” ในบทความนี้ ด้วยความเชื่อที่ว่า ชีวิตยังมีความหวังเ

ขณะที่คนส่วนใหญ่กลัวโรคจิตเวช แต่เอ็มมองว่า “คุณซึมเศร้า” เป็นเพื่อนร่วมทาง ที่เดินทางกับเธอมายาวนาน บันทึกนี้ชวนคุยกับเธอหรือเอ็ม - สุพัชร์การ พิรส เกี่ยวกับสิ่งที่เธอได้เรียนรู้จากคุณซึมเศร้าที่ทำให้เธอพบกับความหมายของชีวิต

ความทรงจำเป็นหนึ่งในสิ่งที่หลายคนไม่อยากให้หายไป โดยเฉพาะความทรงจำที่มีแต่เรื่องราวดีๆแต่ถ้าวันหนึ่งความทรงจำของเราเริ่มหายไปล่ะ?เราเริ่มลืมวัน เวลา คนรอบข้าง หรือแม้กระทั่งสิ่งที่เคยทำ

​ถ้าพูดถึงเรื่องความแข็งแกร่งหลายคนคงจะนึกถึงความแข็งแกร่งของร่างกายเป็นอย่างแรก น้อยนักที่จะนึกถึงความแข็งแกร่งของจิตใจ เราจึงอยากชวนให้ทุกคนได้รู้จักอ๊อกกี้ เด็กชายที่ถูกมองว่าร่างกายอ่อนแอแต่กลับมีจิตใจที่เข้มแข็ง จากภาพยนต์เรื่อง Wonder 

การจากลานับเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก ยิ่งเป็นการจากลาที่ไม่มีโอกาสได้พบกันอีกก็คงเป็นความทรงจำอันน่าเศร้าที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น เหมือนกับเรื่องราวของ ลูอิซ่า คลาร์ก และ วิล เทรย์เนอร์ หญิงสาวที่ต้องเสียผู้ชายที่เธอรักไปตลอดกาล 

ตอนที่รู้ว่าน้องชายเป็นเด็กพิเศษคือช่วงที่เรียนชั้นป.2 ตอนนั้นไม่ค่อยเข้าใจอะไรมากหรอก รู้แค่ว่าน้องชายไม่สบายต้องไปหาหมอและไปเรียนก่อน 3 ขวบ มีช่วงหนึ่งที่เราได้ตามน้องไปไหนมาไหนก็ได้เห็นและเข้าใจอะไรมากขึ้นว่า น้องไม่เหมือนคนอื่น ขณะเดียวกันเรายิ่งโดนพ่อแม่คาดหวังแทนน้องชายว่า ต้องมีอนาคตที่ดี เลี้ยงน้องได้เพราะภาวะออทิสติกที่น้องเป็น แต่เรื่องก็เปลี่ยนไปเมื่อพ่อแม่เลิกกัน จนที่บ้านมีปัญหาด้านการเงินและเรากับน้องชายต้องย้ายมาอยู่กับครอบครัวป้าจากเด็กที่ไม่เคยทำงานบ้านก็ต้องทำ ต้องเลี้ยงน้อง แต่เรื่องที่ดีอย่างหนึ่ง คือน้องชายได้กลับไปหาหมออีกครั้ง และเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เข้าใจว่า ภาวะนี้เหมือนเป็นอุปสรรค เป็นเงื่อนไขและข้อกำจัด แต่ถ้าเราทำลายสิ่งเหล่านี้ไปได้ เราก็ผ่านมันไปได้เช่นกันในส่วนแรกที่จะพูดถึงคือ เรื่องการเรียน โดยแบ่งเป็นการเรียนสมัยเด็ก ๆ ตอนเรียนสมัยมัธยมศึกษา การเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย และการเรียนในระดับมหาวิทยาลัย

ลูกชายตาสีฟ้ากลมโต หน้าตาน่ารัก เมื่อโตขึ้นกลับมีใบหน้าบิดเบี้ยว ผิดรูปทรง ฟันแหลมเหมือนกับ 'เด็กผี' แถมพูดไม่รู้เรื่องเป็นภาษา หรือเพราะพิธีรับศีลล้างบาปเกิดขึ้นช้าเกินไปจนทำให้เด็กนั้นถูกสลับ