เมื่อช่วงต้นปี 2567 ที่ผ่านมา ผู้เขียนได้มีโอกาสไปร่วมงานงานหนึ่งที่พูดถึงคนพิการที่เป็นแรงงานข้ามชาติ ไม่ว่าจะทั้งเรื่องสิทธิ ชีวิตความเป็นอยู่ ค่าแรง รวมทั้งความไม่เท่าเทียมที่เกิดขึ้นในฐานะแรงงานข้ามชาติคนพิการในทั่วโลก
8 พ.ย. 2567 ประชาไทและ Thisable.me ร่วมจัดเสวนา “งาน การเดินทาง อิสรภาพ: อุปสรรคและมายาคติที่คนพิการเจอ” ดำเนินรายการโดยนลัทพร ไกรฤกษ์ บรรณาธิการ ThisAble.me โดยร่วมพูดคุยกับวิทยากรดังนี้
ในวันที่ฝนตกพรำๆ ให้พอชุ่มชื่นในช่วงปลายเดือนสิงหาคม เราขับรถมาตามเส้นทางถนนลาดยางสลับคอนกรีตทั้งเก่าและใหม่ กับทิวทัศน์ภูเขาทั้งทางขึ้นและลงดอย เมื่อทอดสายตาหันมองสองข้างทาง ด้านซ้ายคือป่าชุมชนของหมู่บ้าน ส่วนอีกฟากเป็นไร่ข้าวโพดสลับกับบ้านเรือนของผู้คน
ที่ศรีสะเกษ การเข้าถึงเครื่องช่วยความพิการและกายอุปกรณ์ยังคงเป็นปัญหาใหญ่ด้วยข้อจำกัดทั้งด้านภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจ พื้นที่จังหวัดชายแดนที่ห่างไกลทำให้คนพิการ 63,973 คนในจังหวัดนี้ต้องเผชิญกับอุปสรรคในการเข้าถึงบริการที่จำเป็นอย่างมาก ดังจะเห็นได้จากกรณีของผู้พิการที่ต้องใช้รถเข็น
คนยกตกบันได ห้ามใช้ผู้ช่วยคนพิการ และอีกหลากหลายปัญหาที่เกิดขึ้นในการเลือก สว. ระดับอำเภอ
“สถานที่รับสมัครที่ไป อยู่ที่ว่าการอำเภอสามพราน เป็นอาคาร 3 ชั้น โคตรน่ากลัว บันไดก็ชันมาก สูงมาก พอดีวันนี้เจ้าหน้าที่เขาลงมารับใบสมัครของพี่ข้างล่าง ก็ยังไม่ได้โดนยกขึ้นไป แต่นัดถัดไปที่จะเข้ามาลงเลือกตั้งก็คงจะโดนยก”
เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา The Active Thai PBS เสวนาเปิดอนาคตสุขภาพจิตคนไทย 2576 “ระเบิดเวลาของความหวาดกลัว” หรือ “จุดหมายแห่งความสุข” อยู่ที่เราเลือกและกำหนดได้
