แม้การสอนคนตาบอดใช้สมาร์ทโฟนอาจดูเป็นเรื่องใหม่ที่กลุ่มคนตาบอดพยายามผลักดัน แต่อย่างไรก็ดี โครงการสอนคนบอดนี้ไม่ได้เป็นเรื่องใหม่เสียทีเดียว เพราะสมัยก่อนการสอนคนตาบอดใช้สมาร์ทโฟนนั้นถือเป็นโครงการที่ต้องขอทุน รอเวลา รวบรวมคนและจัดอบรมในโรงแรม ซึ่งอาจทำให้คนตาบอดต้องใช้เวลานานหลายเดือน
ปัจจุบันพอพูดถึงการใช้งานสมาร์ทโฟน เชื่อว่าหลายคนใช้งานเป็น หรือแม้เปลี่ยนรุ่น เปลี่ยนยี่ห้อก็อาจใช้เวลาไม่นานในการปรับตัวให้ชิน แต่ไม่ใ่ช่สำหรับคนตาบอดที่การเข้ามาของสมาร์ทโฟนและแอปพลิเคชันต่างๆ อาจทำให้พวกเขาปรับตัวและใช้งานไม่ได้
ปัญหาหนึ่งที่คนพิการหลายคนเจอคือเมื่อซื้อหรือได้รับวีลแชร์ อุปกรณ์ความพิการ หรือเครื่องช่วยความพิการต่างๆแล้ว หลังจากใช้งานไปสักพัก อุปกรณ์เหล่านั้นก็ชำรุดหรือเสื่อมสลายไปตามเวลา อย่างไรก็ดี ถ้าหากอุปกรณ์ต่างๆ ได้รับการซ่อมแซมก็อาจกลับมาใช้งานได้อย่างปกติไปอีกหลายปี แต่ปัญหาหลักในเรื่อง
ทำไมคนพิการทางจิตไม่ค่อยใส่ใจสุขภาพกาย? อาจเพราะความพิการทางจิตเคยเป็นความเจ็บป่วยที่คนต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้ จนรู้สึกว่าการสนใจเรื่องสุขภาพกายเพิ่มอีกเรื่อง เป็นเรื่องที่ยากลำบาก จนทำให้คนพิการทางจิตหลายคนเข้าไม่ถึงและไม่มีความรู้เรื่องการดูแลสุขภาพของตัวเอง